Mörgum skepnum er það eðlilegt að sleikja og vera sleiktar. Þær sleikja hver aðra. Að sleikja eða ekki sleikja.

Í myndheimi mínum eru Íslendingar sleipir fiskar sem koma úr hafinu og hefja nýtt líf á jörðinni. Þessi 10 mynda syrpa fjallar á ljóðrænan hátt um 50 ára sjálfstæðissögu þjóðarinnar. Margs er að gæta, en TUMI (Tímamóta-Uppgötvanir-Menningarlegs-Innblásturs) vísar veginn inn í framtíðina.

Vaskurinn.

Uppstillt áhöfn í vaski og fljótandi bréfbátur.

Móðirin var með kuðung að vopni og sjóræningja á hælunum.

Sækaldur sá strax að við sjónarrönd
voru ekki sjóstakksblóm heldur sóleyjar
- svo alltaf skíni sólin inn til þín.

Borgin.

Uppstillt borg og sólarströnd.

Nú andar suðrið sæla - sóleyjan mín.

Spariklæddi sjómaðurinn vissi ekki hvaðan á sig stóð veðrið.

Og fuglinn snart sjóhattinn
- sem syngi ljóð ef væri hann söngvari.

En Sæfinnur fór í stað þess að þakka TUMA að kveina út af fjársjóðnum. "Þú kemur of seint" - þvargaði hann. "Fjársjóðurinn minn er horfinn!"

Skáldmæringurinn.

Uppstilltur furðu lostinn fiskimaður
og fagur skáldskapur.

Nú andar suðrið sæla vindum þýðum.
Á sjónum allar bárur smáar rísa
og flykkjast heim að fögru landi ísa,
að fósturjarðar minnar strönd og hlíðum.